Sociolegalist
Global Moderator
Newbie
กระทู้: 37
|
 |
« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 29, 2009, 03:16:03 PM » |
|
เรื่องข้อพิพาทเกี่ยวด้วยการจอดรถนี้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้น และพบเห็นอยู่ทั่วไปโดยเฉพาะในบริเวณเขตเมืองที่มีพื้นที่อย่างจำกัด และแหล่งชุนนุมชน ที่มีผู้คนพลุกพล่าน เนื่องจากปริมาณรถส่วนบุคคลที่เพิ่มมากขึ้น ประกอบกับการจัดที่จอดรถ ก็เป็นกิจการอย่างหนึ่งที่ไม่ต้องใช้ความรู้ความสามารถมากนัก อาศัยเพียงพื้นที่ว่างเปล่าไม่ได้ใช้ประโยชน์ ก็สามารถหารายได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ
โดยปกติแล้ว การจัดสถานที่จอดรถไว้เพื่อผู้มาใช้บริการห้างสรรพสินค้า หรือสถานบริการต่างๆ นั้น จะไม่ได้เกิดนิติสัมพันธ์ระหว่างผู้ให้บริการสถานที่จอดรถ และผู้นำรถเข้าไปจอดโดยตรง เพราะพฤติการณ์โดยทั่วไปแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็นกรณีที่ผู้ให้บริการสถานที่จอดรถจะจัดพื้นที่ไว้จำนวนหนึ่งจะมีการแบ่งสรรตีเส้นเป็นแนวเพื่ออำนวยความสะดวกหรือไม่ก็แล้วแต่ ส่วนผู้ที่นำรถเข้าไปจอดจะเลือกสรรที่จอดเอาตามความพึงพอใจ โดยเมื่อเลือกแล้วก็นำรถของตนเข้าจอด เสร็จแล้วก็เก็บกุญแจรถไว้กับตัวเจ้าของรถเอง ไม่ได้นำไปฝากไว้กับเจ้าของสถานที่ ซึ่งเป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่า ไม่มีการส่งมอบการครองครองรถที่จอดนั้นให้แก่ผู้ให้บริการสถานที่จอดรถ ส่งผลให้ ปัญหานี้ไม่เข้าเงื่อนไขหรือองค์ประกอบความรับผิดตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 657 เรื่อง “ฝากทรัพย์” เพราะไม่มีการตกลงระหว่างผู้ใช้บริการสถานที่จอดรถ และผู้ให้บริการสถานที่จอดรถ
แต่อย่างไรก็ตาม แนวทางดังกล่าวก็ไม่ได้เป็นข้อยุติ ว่าการจอดรถในสถานที่สาธารณะต่างๆ จะต้องเป็นกรณีที่เจ้าของสถานที่จอดรถจะไม่ต้องรับผิดใด ๆ จากความเสียหาย สูญหาย หรือเสื่อมสภาพการใช้งานของรถที่จอด “อย่างปกติ” ในที่จอดรถนั้น เพราะตามแนวคำพิพากษาของศาลฎีกาท่านยังมีแนวโน้มทางการพิจารณาว่าจะดูรายละเอียดเป็นรายกรณี โดยส่วนตัวยังไม่เห็นแนวโน้มที่แจ้งชัดว่ามีแนวทางที่เป็นมาตรฐานอย่างชัดเจนว่า เป็นการเกิดสัญญาหรือนิติสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของรถ กับเจ้าของสถานที่จอดรถ เพราะลักษณะเฉพาะในที่จอดรถบางที่ก็เข้าเงื่อนไขสัญญาฝากทรัพย์ตั้งแต่ขับรถผ่านเข้าไป เนื่องมาจากการกำหนดเงื่อนไขบางกรณีของสถานที่จอดรถนั้น เช่น การเก็บค่าจอดรถในอัตราที่สูง หรือการแสดงออกให้เจ้าของรถที่เข้าจอดคาดหมายได้ว่า จะมีการดูแลรักษารถที่จอดอย่างดี เป็นต้น
ในอาคารบางแห่ง เก็บค่าที่จอดรถตั้งแต่ผ่านเข้าไปรับบัตร แม้บัตรดังกล่าวไม่ใช่สัญญา แต่อาจเป็นหลักฐานในการทำสัญญาได้ หากกรณีก่อนขับรถออกจากลานจอดจะมีการตรวจสอบบัตรที่ให้ไว้ หากไม่มีบัตรที่ให้ไว้แต่แรกก็อาจเสียค่าใช้จ่าย และไม่สามารถนำรถออกไปได้ จนกว่าจะสามารถแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของรถที่ถูกต้องได้ ซึ่งหากพิจารณาถึงการดำเนินกิจกรรมในการดูแลรถแล้ว ย่อมมีเหตุที่เพียงพอที่จะบอกได้ว่า กิจกรรมการให้บริการจอดรถเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจ หรือบริการของห้างร้น หรือสถานที่นั้น กรณีเช่นนี้ อาจกล่าวอ้างได้เช่นเดียวกันว่า กิจกรรมจัดหาสถานที่จอดรถเป็น “การรับฝากรถโดนหวังบำเหน็จ” ตาม ปพพ.มาตรา 659 ซึ่งผู้รับฝากรถต้องมีการดูแลรักษาทรัพย์ที่รับฝากตามสมควรแก่สภาพของทรัพย์นั้น
เช่นเดียวกับกรณีของบางสถานที่มีการรับรถพร้อมกุญแจเพื่อขับไปหาที่จอดให้ กรณีนี้ ก็ไม่น่าจะสามารถปัดความรับผิดชอบได้ เนื่องจาก เป็นการรับมอบการครอบครองเป็นการชั่วคราวแล้ว หากการนำรถไปจอดของผู้จัดหาที่จอดรถก่อให้เกิดความเสียหายกับรถของผู้ใช้บริการ
นอกจากนี้ ยังมีเรื่องที่น่าจะต้องพิจารณา คือ กรณีการเข้าไปจอดรถแล้ว หากมีการเก็บค่าบริการในการจอดรถ แล้ว โดยปกติ เมื่อไม่มีนิติสัมพันธ์ซึ่งกันและกันแล้ว ก็ไม่น่าจะต้องมีสิทธิในการเก็บค่าจอดรถด้วยเช่นเดียวกัน
|
ผู้เขียน